Nontá

Máis que toda esta bobería que seica remata ¡aínda! o 9 de xullo. Ucraína fallou e só queda agardar que alguén nos faga o favoriño de aliviarnos de tanta merda antes de tempo. Haberá quen diga: se non che gusta o futbol, non o mires. Pero do que teño queixa é de que o futbol queirámolo ou non influe determinantemente en moitos aspectos das nosas vidas.

O bombardeo mediático a toda hora e con calquera pretexto, os repugnantes cánticos patrioteros e agresivos ("A por ellos"), cando non absolutamente demenciais ("El futbol es sagrado"). Por non falar da paralización de actividades e o abandono doutros temas que deberían ter máis atención. Todo en beneficio do inmenso negocio de catro, coma sempre.

O neno da foto non está a xogar  

 Probablemente o futbol si sexa sagrado: unha relixión. A relixión é o lugar da sinrazón, do fanatismo… é onde se manifesta visiblemente todo o nefasto que é quen de producir o ser humano.

Mentres, amigos e amigas futbolerosas, a vida cos seus problemas segue adiante, pero se gaña o noso equipo, os problemas desaparecen como nunha pipada de opio e a vida pode ser fermosa, ¿nonsi? 

É o burato que todos levamos dentro.

Moitas veces atrás dunha fermosa fachada non hai máis que unha neghrura infinit(iv)a. 

 

Se vos mola a nano e aínda non coñecedes reisen, ide aquí e xa me contaredes.

 

E se non, non vos perder os concertos (non sei quen lle chama a iso verbenas) que fai a orquestra "París" de Noia: cousa ghrande, rompedora e ex-uber-ante .

Os toxos tiramos alecríns

E non digades que non avisei.